बर्थडे पार्टी संपवून आम्ही घरी आलो. गिफ्ट्सनं भरलेल्या पिशव्या आधी आत नेऊन ठेवल्या. उरलेला केक, स्नॅक्स, डेकोरेशन्स वगैरे गाडीतून बाहेर काढून आत नेईपर्यंत…Read More →

हरिहर महादेव मेहेंदळे! देवळातल्या पुजाऱ्याचं नाव वाटतंय ना? पण तसं नाहीये. एक शास्त्रज्ञ असण्याची ग्वाही देणारी पीएच. डी., शिवाय आणखी काही सर्टिफिकेशन्सची ‘अबकडइफ’…Read More →

“जयमातादी, जयमातादी…जोर से बोलो…जयमातादी…” त्या अनोळखी देवळातली देवी सरलाबेनला अजिबात आश्वस्त करत नव्हती. तिथल्या भिंतीबाहेरचा गारठा अजिबात रोखू शकत नव्हत्या आणि त्यांच्या मनातले विचार… Read More →

दादरच्या मधुकुंज सोसायटीच्या गेटाचा ऍंsssय्याssss ढण्ण असा रोजचा आवाज झाला. सोसायटीकरांना सकाळ झाल्याची सूचना मिळाली. पेपरवाले, दूधवाले, फुलपुडीवाले, शाळा-कॉलेजला जाणारी मुलं, ऑफिसला जाणारी मंडळी…Read More →

आज आपण एकविसाव्या शतकाकडे वाटचाल करत आहोत, नवनवीन गोष्टी शिकण्यासाठी आपल्याकडे अनेक माध्यमे आहेत. आपण स्वत:ची प्रगती, मग ती बौद्धिक असेल, शैक्षणिक असेल, किंवा आर्थिक असेल, करण्यात इतके व्यग्र…Read More →

रंगभूषा करणाऱ्या गद्रेकाकांना राधेनं वाकून नमस्कार केला. घेरेदार वळसे घालत घुंगरांची गाठ मारली. नाडा खोचून सारखा केला. सतारिये हसनचाचा आले. पाठोपाठ मोगऱ्याचा दरवळ लेऊन मीराताई आल्या…Read More →

रिक जाता जाता थांबला. माझ्या टेबलकडे बघत त्यानं विचारलं, “What is that?” टेबलावरच्या विविध गोष्टींपैकी तो नक्की काय विचारतोय हे मला समजलंच नाही. मी खुणेनंच त्याला ‘काय?’ म्हटलं…Read More →

मार्चचा पहिला आठवडा. कोविडचे वारे अमेरिकेत वाहू लागले होते. आता न्यूयॉर्कसाठी ‘इथं कोविड येणार की नाही? ’ यापेक्षा फक्त ‘कधी’ हाच प्रश्न उरला होता आणि एक मार्चला न्यूयॉर्कमधली पहिली केस…Read More →

“अं… काय?” पण फोनवरचे पुढचे शब्द अलकाच्या कानांवरून ओघळून गेले. ‘गल्लत करतोयस तू. आयुष्यात कशाला महत्त्व द्यायचं आणि कशाला नाही. पुढे पस्तावशील’…”पुढचं कशाला बघायचं. आत्ताचा क्षण आपला. तो पुरा भोगून…Read More →

आभाळ! तान्हं बाळ होते तेव्हा खिडकीतून दिसलं पहिल्यांदा. लाल, पिवळा, केशरी- बदलत जाणारे रंग! जणू पाळण्यावर फिरणारं रंगीत खेळणंच! ऊन आलं तसं खिडकी बंद केली आईने. रात्री तर काळीच होती…Read More →